Ik ben goed in blijven
Misschien is dat wel een van mijn grootste kwaliteiten.
Ik hoef je niet te fixen.
Ik hoef je nergens van te redden.
En ik hoef al helemaal niet te bepalen waar jij naartoe moet.
Ik kan naast je blijven wanneer het ingewikkeld wordt.
Ik vertraag waar jij gewend bent door te rennen. Ik stel soms die ene vraag waar je hoofd liever omheen zou praten. Ik werk met wat je vertelt, maar minstens zoveel met wat je lichaam, je energie en je systeem laten zien.
Zonder te forceren.
Mensen omschrijven wat ze bij mij ervaren weleens als een soort oermoederenergie. Warm, stevig en dragend.
Daar herken ik mezelf wel in.
Je mag bij mij even leunen wanneer je de verbinding met jezelf kwijt bent. Niet zodat ik het van je overneem, maar totdat jij weer voelt waar jouw eigen grond is.
Want uiteindelijk is dát waar mijn werk over gaat: dat jij jezelf weer kunt dragen.
Ik heb zelf moeten leren wat dat betekent
Ik heb mezelf namelijk lang niet altijd gedragen.
Ik ken het aanpassen. Het hard werken. Het voldoen aan verwachtingen. Het jezelf weggeven en ondertussen denken dat je heel zelfstandig bent.
Ik heb behoorlijk wat schaduwen van mezelf leren kennen. Sommige zachtjes. Andere omdat het leven ze ongeveer met een breekijzer naar boven haalde.
En nog steeds ben ik niet ‘klaar’.
Gelukkig maar.
Ik geloof ook niet meer zo in mensen die klaar zijn.
Mijn eigen proces heeft me geleerd dat heling niet betekent dat er nooit meer iets geraakt wordt. Het betekent voor mij dat ik mezelf steeds minder hoef te verlaten wanneer dat gebeurt.
Dat ik kan blijven.
Bij mijn verdriet. Mijn boosheid. Mijn schaamte. Mijn grootsheid. Mijn zachtheid.
Bij mezelf.
Achteraf gezien was het er altijd al
Negentien jaar werkte ik in het voortgezet onderwijs. Als docent Lichamelijke Opvoeding, zorgcoördinator en uiteindelijk vijf jaar als schoolleider. Ik gaf leiding aan zo’n zestig mensen.
Ik hield van dat werk.
Maar er begon iets te wringen.
Want terwijl mijn functie natuurlijk ook draaide om resultaten, deadlines, roosters, beleid en organisatievraagstukken, merkte ik dat mijn aandacht steeds ergens anders naartoe ging.
Naar de mens tegenover me.
Ik wilde weten waarom iemand vastliep. Waarom iemand zichzelf steeds voorbijliep. Wat er werkelijk speelde in een team. Wat er onder een conflict zat. Waarom iemand niet in beweging kwam, ook al waren alle afspraken glashelder.
Ik was simpelweg veel geïnteresseerder in de binnenwereld van mensen dan in deadlines.
En ik wilde steeds verder naar binnen.
Daar zat uiteindelijk ook de grens.
Want er is een diepte waarop je binnen een professionele schoolomgeving niet zomaar met iemand kunt werken. En spiritualiteit, energiewerk en de diepere lagen van ons mens-zijn hadden daar nauwelijks een plek.
Ik merkte dat ik tegen het plafond van mijn eigen functie aanliep.
Niet omdat er iets mis was met het onderwijs.
Maar omdat ik ergens anders moest zijn.
Dus ik ging.
Ik wilde weten wat daaronder lag
Ik volgde verschillende opleidingen en verdiepte me onder andere in systemisch werk, voorouderlijke heling, intuïtieve heling en energiewerk.
Ik leerde van verschillende teachers en methodieken.
Maar gaandeweg gebeurde er iets belangrijks.
Ik stopte steeds meer met proberen een methode goed uit te voeren.
En begon steeds meer te vertrouwen op wat zich daadwerkelijk aandiende.
Inmiddels heb ik honderden processen mogen begeleiden en is daaruit mijn eigen manier van werken ontstaan. Intuïtief, diepgaand, zacht én stevig. Met aandacht voor alle lagen van het mens-zijn.
Soms werken we met jouw persoonlijke geschiedenis. Soms komen we uit bij je gezin of familielijn. Soms gebeurt er iets waarvoor geen keurige rationele verklaring bestaat.
Dat hoeft van mij ook niet altijd.
Niet alles hoeft eerst begrepen te worden om te kunnen bewegen.
En nee, bij mij is het niet alleen maar diep
Ik ben ook gewoon Mieke.
Een gezelligheidsdier.
Ik hou van mijn gezin, zingen, natuur, wandelen, tennis, yoga, lezen, snowboarden en lange gesprekken waarin de tijd ineens verdwenen blijkt te zijn.
Ik word daarentegen behoorlijk kriebelig van smakkende mensen, vieze wc’s, niet-werkende apparaten en de was ophangen of opvouwen.
En weinig confronteert mij zo genadeloos met mijn spirituele ontwikkeling als in een openbare ruimte door de scheet van een onbekende heen moeten lopen.
Ook dat is blijkbaar innerlijk werk.
Misschien is dat uiteindelijk wel wat ik de afgelopen jaren het meest heb geleerd:
we hoeven niet boven ons mens-zijn uit te stijgen.
We mogen er juist helemaal in zakken.
Met onze liefde en onze angst.
Onze kracht en onze schaamte.
Onze wijsheid en onze volstrekt onredelijke irritaties.
Niet om een betere versie van onszelf te worden.
Maar om steeds minder van onszelf buiten te sluiten.
Om thuis te komen in alles wat we zijn.
Daar ontmoet ik je graag.
